Uroczystość Wszystkich Świętych, obchodzona 1 listopada, jest dniem, w którym Kościół oddaje cześć wszystkim zbawionym – zarówno tym oficjalnie kanonizowanym, jak i tym, których świętość pozostaje znana jedynie Bogu. To dzień radości, a nie żałoby. Przypomina nam, że niebo nie jest przeznaczone wyłącznie dla wyjątkowych postaci znanych z kart historii Kościoła. Świętość jest powołaniem każdego chrześcijanina, niezależnie od wieku, wykonywanego zawodu czy życiowej sytuacji.

Tego dnia centralne uroczystości w wielu parafiach są przeniesione na lokalne cmentarze. Tak było i w naszym mieście. Mszę św. poprzedziła procesja, która przeszła w południe alejami starego jeleniogórskiego cmentarza. Podczas niej w modlitwie różańcowej polecaliśmy Bożemu Miłosierdziu zmarłych, prosząc dla nich o łaskę zbawienia. W procesji szli kapłani z Parafii św. Erazma i Pankracego oraz Parafii Matki Bożej Królowej Polski i św. Franciszka z Asyżu, siostry zakonne oraz liczni wierni. Modliliśmy się za dusze kapłanów, osób życia konsekrowanego, za zmarłych z naszych rodzin, rodziców, krewnych , nauczycieli i wychowawców, za tych, którzy polegli w czasie wojen, a także za ofiary sowieckiego totalitaryzmu.

Uroczystej Eucharystii w kaplicy cmentarnej przewodniczył ks. Piotr Zawadka, administrator parafii Św. Franciszka z Asyżu i Matki Bożej Królowej Polski, a homilię wygłosił ks. Jacek Wojeński. Nawiązując do czytań mszalnych , w których Jezus ogłasza Błogosławieństwa, wyjaśnił, co to znaczy być człowiekiem Błogosławieństw. Na zakończenie stwierdził, że odkrycie swojego „błogosławieństwa” – rozumianego jako unikalny talent, powołanie, życiowa pasja czy po prostu wewnętrzny dar – jest kluczem do autentycznego i spełnionego i szczęśliwego życia. Kiedy działamy w zgodzie z tym, co jest nam bliskie, nasza praca i codzienne obowiązki przestają być jedynie rutyną, a stają się źródłem radości i szczęścia. Osobę, która znajduje się w stanie łaski, która dokonuje postępów w łasce Boga i która wzrasta na Bożej drodze, którą cechuje cierpliwość, ubóstwo, służba innym, pocieszanie, możemy nazwać błogosławioną czyli szczęśliwą.

Atmosferę tego dnia tworzyło tysiące płonących zniczy, zapach wosku i chryzantemy zdobiące nagrobki. Procesja był nie tylko manifestacją wiary w obcowanie świętych i życie wieczne, ale też momentem refleksji nad przemijaniem dla tysięcy osób, które w te dni tłumnie odwiedziły cmentarze.

                                                                                   B.Ludorowska