Hymnem do Ducha Świętego w sobotni wieczór, w wigilię drugiej Niedzieli Adwentu rozpoczęliśmy w naszej Wspólnocie Parafialnej wyjątkowy czas, czas Misji Świętych, które prowadzi ks. prof. Paweł Bortkiewicz TCHr.

Słowo powitania do zebranych wygłosił Gospodarz Parafii, ks. Dziekan Bogdan Żygadło, który również krótko wyjaśnił sens tego czasu : Przywołujemy światła Ducha Świętego i prosimy, by On oświecał nasze umysły i serca i prowadził nas drogami Bożego Słowa do źródeł Bożego Miłosierdzia, przebaczenia i komunii z Jezusem w Eucharystii. Wyjaśnił, że czas świętych misji, to czas odnowy, czas przemiany naszego serca, naszego sposobu myślenia, wartościowania działania, otwierania drzwi swoich serc dla Boga.

Bardzo serdecznie powitał w naszej Wspólnocie ojca misjonarza, księdza profesora Pawła Bortkiewicza, dziękując mu za przyjęcie zaproszenia i poprowadzenie nas Drogą Nadziei. A Droga ta będzie nas wiodła poprzez odkrywanie na nowo prawdy, że Jezus jest niezawodnym Dawcą nadziei i jest zawsze z nami, byśmy umieli cenić sobie życie i umieli się nim cieszyć, byśmy umieli wzbudzić wiarę w słuszne ideały, byśmy mieli w sobie wolę życia i odbudowali w sobie nadzieję, byśmy umieli przekraczać próg nadziei.

Poniedziałek będzie poświęcony małżeństwu i rodzinie, we wtorek pochylimy się nad ludźmi starszymi i chorymi. Środa to dzień sakramentu pokuty i pojednania, a w czwartek zatrzymamy się nad Eucharystią, która jest źródłem i szczytem życia chrześcijańskiego. Każdego dnia podczas Rorat będziemy mogli spojrzeć na Maryję – Matkę Pięknej Miłości, Matkę stojącą pod krzyżem, Matkę Pojednania i „Niewiastę Eucharystii”.
A więc: Idźmy naprzód z nadzieją!

Podczas pierwszej nauki misyjnej, ks. Prof. Paweł Bortkiewicz skupił się na słowach św. Jana Pawła II „Nie lękajcie się!”

Na początku misyjnych rozważań Ojciec Misjonarz zauważył, że zbliżający się koniec Roku Jubileuszowego, koniec naszej wędrówki drogą nadziei, zbiega się z Adwentem. A więc nic się nie kończy. Coś się znów zaczyna. I ten przełom czasu kończącego się Roku Świętego i czas adwentu pokazuje nam, że całe nasze życie było, jest i pozostaje wpisane w nadzieję, która wciąż do nas przychodzi. Szczególnie z Bogiem człowiekiem.
W dalszej części odniósł się do dzisiejszych czytań mszalnych i zauważył, że znamienne jest to, że na początku naszych misji, zostaje nam dane poruszające Słowo Boga wypowiadane przez proroka Jana Chrzciciela nad Jordanem. To słowo pełne mocy, które powinno wstrząsnąć naszymi sumieniami i wydać godny owoc nawrócenia. Ono powinny zburzyć naszą stabilizację, ale po to, by odbudować w nas nowego człowieka, człowieka, wiary i nadziei. Człowieka miłości i ofiary; człowieka, który chce siebie rozumieć z Chrystusem. A nie bez Chrystusa.

Dalsza część rozważań bazowała na słowach św. Jana Pawła „Nie lękajcie się. Otwórzcie. Otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi”. Bo dzisiaj przyszliśmy tu po to, by odkryć całą prawdę naszego człowieczeństwa, by stanąć przed Bogiem i w środę, w czasie dnia sakramentu pokuty wyznać, wyszeptać Bogu naszą słabość, zdradę, grzech i usłyszeć od Niego „Nie lękaj się. Ja ciebie nie potępiam”. Jesteśmy po to, by nie lękać się prawdy o nas samych i zobaczyć, że nie jesteśmy w tym życiu sami. Z nami jest Chrystus. Jest nasz Bóg. Który wierzy w nas nawet wtedy, gdy my przestajemy w siebie wierzyć, a On widzi w nas swoje dzieci.

Na zakończenie zaapelował do zebranych, aby spróbowali dotrzeć do tak wielkiej rzeszy nieobecnych, do tych nieobecnych, do których nie dotrze głos z ambony. Ci nieobecni są w naszych domach, naszych rodzinach. Są wśród naszych sąsiadów. Spróbujmy ich przekonać, by nie lękali się Boga, który jest Ojcem i by nie lękali się prawdy własnego człowieczeństwa.

ZACHĘCAMY DO WYSŁUCHANIA 1. NAUKI MISYJNEJ:

                                                                       Barbara Ludorowska